Op maandag 27 september bereikte ons het droevige bericht dat in het verre Bangkok onze clubgenoot Erwin de Bruin was overleden, op de veel te jonge leeftijd van 49 jaar.

Begin maart van dit jaar werd bij Erwin acute leukemie geconstateerd. Toen ik hem vrij snel daarna op 5 maart in het ziekenhuis bezocht was die avond de eerste chemokuur al gestart. Terwijl hij een week daarvoor nog op de ski’s stond tijdens zijn wintersportvakantie. Dat greep mij behoorlijk bij de keel; het feit dat in een week tijd iemands leven zo rigoureus kan veranderen, heel bizar. Voor Erwin was dit het begin van een periode waarin hij zich strijdbaar toonde; ik heb hem een paar keer bezocht in het ziekenhuis en iedere keer gaf hij weer blijk van zijn vechtlust. Dat leek ook zijn vruchten af te werpen. Zo mocht hij de Paasdagen thuis doorbrengen en was Erwin al volop bezig met een vervolgbehandeling in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, waar hij een beenmergtransplantatie zou ondergaan. Helaas verslechterde de situatie en ging deze operatie niet door.

Erwin weigerde zich daarbij neer te leggen; hij vroeg een second opinion aan bij andere ziekenhuizen en besloot om eind juli voor een behandeling naar Bangkok af te reizen. Hij bleef doorvechten, eenzaam in het verre Bangkok, ver weg van zijn familie, vrienden en vertrouwde omgeving. Die keuze heeft bij mij veel, heel veel respect afgedwongen; iedere strohalm pakte hij vast, in de hoop zo de strijd in zijn voordeel te kunnen beslissen.

De meest recente berichten uit Bangkok waren zorgelijk; hij stond voor de moeilijke keuze om al dan niet nog een behandeling te ondergaan, waarbij niemand enige garantie kon bieden. Na een periode van hoop en vrees bleek de strijd uiteindelijk toch een ongelijke.

Op 7 oktober hebben we in de kerk op Schaarsbergen met honderden mensen, waaronder ook leden van BECA 2000 en zelfs oud-leden, afscheid genomen van Erwin. Frans Heuveling, die jaren met Erwin in hetzelfde team heeft gespeeld, herdacht hem met een mooie toespraak.

Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw José, die ook een aantal jaren lid is geweest van onze vereniging, en hun drie kinderen Quirijn, Danique en Didier. Wij wensen hen heel veel sterkte toe voor de komende tijd.

Herman de Gooijer